this is only the beginning.

but then the beginning is torturing enough. i just cant stand it anymore. i can see lots of people around me. lots of friend. but somehow i feel lonely and empty. the heart wanna cry but the eyes just dont wanna let any tears come out. its still dry eventhough the heart feels like wanna explode in any second. and the brain cannot accept so many things to be settle.

that means im stress, depressed, gila!

but alhamdulillah i manage to settle the problems regarding the rumah sewa yg telah di cop. this is how the story begin..

(hari ni saya ingin menggunakan bahasa kasar jadi saya rasa saya lebih fasih berbahasa kasar dalam bahasa melayu..)

pada mulanya saya dan kawan saya yang tak dapat kolej ni decide nak duduk umah sewa jadi saya pun carilah list2 rumah sewa yg dekat2 dengan kampus uitm shah alam. jadi jumpa la sebijik rumah banglo ni dekat seksyen dua. dia nak bagi sewa bilik. dia cakap ada dua bijik bilik. sebijik boleh kongsi dua orang. jadi dalam list tu dia tulis kalau sebijik kongsi dua orang, sewa jadi 250. so divide by two, jadi 125 seorang la kan. for a big banglo like that, 125 for a room is just so berpatutan enough la kan.

so kami pun setuju nak rumah tu. lepas tu kan boleh pulak dia call dan cakap kat kawan saya, tadi kawan awak dah masuk. cuba sebut nama kawan awak. kawan saya ni tercengang2 sebab, mana ada saya masuk sedangkan saya pada masa tu dekat kelantan. lepas tu kawan saya sebutlah nama saya. dan tahu tak apa pakcik banyak auta tu cakap..

"ha ye la tu hazrini kawan awak. dia dah masuk dah. siap bayar lagi.."

nampak tak lidah pak cik tu menipu??

kawan saya pun call lagi lepas tu. dan cakap dekat pak cik penipu tu mana ada saya dah masuk. lepas tu pak cik tu cakap betul nama orang tu macam tu. lepas tu dia cakap tak pe lah ada lagi sebijik bilik ni kalau nak kongsi. dan kawan saya bagi la nama dia dekat pak cik tu takut pak cik tu bagi orang lain masuk pulak kali ni.

nak tahu apa jadi lepas tu?

esoknya, dia cakap kat kawan saya, dah ada orang lain masuk. lepas tu dia cakap dia ingatkan orang tu kawan saya sebab orang tu sebut nama macam nama kawan saya ni. tak masuk akal kan dua kes ber-reason yg sama.

nampak tak lidah pak cik tu bercabang berapa?

pak cik tu cakap its not the matter of mungkir janji, its the matter of nama sama.

tahi kucing!

boleh pulak pak cik tu cakap dah tak de bilik kosong dah. kalau nak bilik stor ada. tapi boleh kalau nak masuk. bila cuci bersihlah.

bodoh tak?

lepas tu kami dah tak nak. kami cari lah rumah lain pulak. tapi dengan rumah ni tak janji la sebabkami masa tu tengah berharap dapat kolej.

lepas tu pak cik tu call lagi dia cakap ada sebijik bilik ni kosong. tapi dah ada sorang masuk. tapi still boleh kalau nak masuk dua orang still muat.

nampak tak pak cik tu nak masuk neraka sebab menipu?

saya cakap la dengan kawan saya, kompemkan je lah. kalau kita tak jadi lepas ni padan la muka dia. dah la mungkir janji. cipta reason yg tak leh akal saya terima plak tu..

and then, bincang punya bincang kami decide nak tunggu je keputusan rayuan kolej.

dan kawan saya msg pak cik tu, cakap kami tak jadi nak masuk rumah dia.

dan pak cik tu pun apa lagi naik angin la.

tengok orang tua. dia mungkir janji tak pe. kita tak bleh pulak.

(saya memang dalam mood marah 200%)

semalam dia call and cakap, kalau kami tak nak masuk, kami kena cari pengganti before pukul 12.

dan kawan saya dah start stress pasal perkara tu walaupun saya dah cakap pedulikan aja pak cik tu. kalau dia call jangan jawab. lagi pulak dia bukannya pernah tengok kami. kontrak pun tak pernah sign. apa lagi.

tapi kawan saya ni baik sangat dan cakap tak baik buat oranng macam tu. tapi saya memang berhati jahat. jadi saya call la pak cik tu. apa yg saya ingat cuma yang dia buat jahat dekat kitorang tu. bukan yg kitorang tengah nak buat jahat dekat dia ni..

anyway, kalau tak jadi nak sewa rumah dia kira kita jahat ke tu?

lantak. tak kira..

lepas tu saya call la pak cik tu. tau tak pak cik tu memang bukan sahaja lidah bercabang. tapi mulut jugak bukan satu. dia cakap non stop tak bagi saya interfere langsung.

saya apa lagi, bila dah bengang saya terus la cakap.

"tapi pak cik tak bagi saya cakap sepatah pun nak bagitahu reason saya!"

terus dia senyap. saya cakap blablablabla..

dia terus senyap dan cakap okey la okey. tapi jangan buat lagi benda ni lain kali. its really bad thing. you still have long life.

dalam hati saya, yang you tu have short life buat tak baik dekat aku tak pe pulak.

lantak. hati tengah membara kan..

saya bangkitkan lah hal yang dia bagi sewa bilik yang kami dah kompem kan tu kat orang lain dan buat saya timbulkan masalah lain pulak dengan rumah sewa lain.

terus dia senyap.

yang saya nak marah sebenarnya bukan penipuan dia atau saya tak rasa bersalah dengan apa yang saya buat. tapi dia yang tak considerate tu. ada ke patut suruh cari pengganti sebelum pukul 12. padahal saya rasa la kan ramai lagi yang nak masuk rumah. dia jugak yang cakap ramai yang call nak bilik tu.

saya cakap je lah, call la balik orang yang nak bilik tu..

kalau orang tak sewa bilik tu tak kan rugi pun pak cik tu. saya tak percaya dia boleh beli rumah banglo sebesar tu yet cuma bergantung hidup dengan sewa rumah tu je. sebab dia cakap kat saya, saya tak bolehlah kira saya je yang tak de duit. dia yang rugi tu macamana.

err, saya tak tahu la rumah banglo tu besar mana tapi saya yakin banglo tu besar sebab memang rumah2 banglo dekat seksyen dua besar2..

wah..penat bercerita.

............

got to go. have to settle about the kolej.

still feel lonely and empty. sad. hopeless.